Zichtbaar met je gehoorbeperking naar het theater

Op 4 mei herdenkt Nederland de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, waaronder Anne Frank. Het dagboek dat Anne bijhield tijdens de oorlog is omgetoverd tot een theaterstuk. Deze voorstelling is toegankelijk voor doven en slechthorenden. Hoe? Door live ondertiteling. Je kunt namelijk meelezen met de tekst op een tablet. Tijd om eens uit te proberen of dat echt goed werkt!

Jinne en Nienke voor het theater

Weet jij het al?

Mijn collega Jinne en ik gingen naar het theater van Amsterdam, van te voren had ik een tablet gereserveerd. Bij de garderobe legden ze uit dat deze al klaar stond bij mijn stoel. Ook kreeg ik een neklus mee zodat ik de gesproken tekst beter kon verstaan via de ringleiding.

Het was al lekker druk in het café naast de zaal, dus we schoven met ons kopje koffie aan bij een tafeltje met een man en vrouw van rond de 70 jaar. Toen ik zag dat de man hoortoestellen droeg kon ik het niet laten om te vragen of hij niet ook een ringleiding wilde. “Nee hoor,” zei hij, “ik heb al een tablet gereserveerd.”  Dat was genoeg, want verder kon hij goed verstaan gaf hij aan. “Nouuuu,” zei zijn vrouw, “dat is niet waar, maar vooruit we proberen het eerst zo.”

Live ondertiteling

Toen we de zaal in mochten en op zoek konden naar onze stoel, was deze snel te herkennen aan het scherm dat op een stok geïnstalleerd stond op de stoel ervoor. Erg ideaal, zo krijg je geen lamme armen van het tillen. En kun je tegelijkertijd de tekst lezen en het  podium bekijken. Zodra we zaten kon ik een korte uitleg lezen. Een medewerker van het theater kwam naar me toe, mochten er vragen zijn over de tablet dan kon ik hem aanspreken in de pauze. Verder hoefde ik niks te doen want de tekst zou starten zodra het toneelstuk begon.

En inderdaad zodra er gesproken werd kon ik de tekst meelezen. Het viel Jinne op dat de tekst af en toe te laat en een enkele keer te vroeg was. Maar dat is het gevolg van live ondertiteling; dat kan niet precies tegelijkertijd lopen. Wel was de tekst duidelijk leesbaar: witte letters op een zwarte achtergrond. De grootte van de letters was aangenaam en de tijd om te lezen was voldoende. Met de naam werd aangegeven wie wat zei, deze namen hadden ook allemaal een eigen kleurtje.

 Tablet gemonteerd op de stoel in de zaal

Dat is vast een buitenlandse!

Als je kiest om een tablet in te zetten, is dat zichtbaar in de zaal. Ik ben er nog niet aan gewend om mijn slechthorendheid op deze manier zichtbaar te maken. Ik blijf het dan ook interessant vinden hoe de omgeving daar op reageert: nieuwsgierig kijkende mensen die tegen elkaar zeggen: “dat is vast een buitenlandse, die de tekst in een andere taal mee leest”. Ik ben immers nog een jonge vrouw, dus ik kan toch niet nu al slechthorend zijn..

In de pauze zei de vrouw achter mij: “Wat handig zeg die ondertiteling, ik lees af en toe stiekem met je mee hoor!” De reacties waren positief, en mijn ervaring ook. Dit is het eerste toneelstuk waarvan ik geen woord heb gemist! 

Dus mede slechthorende/dove mensen ga naar het theater bij jou in de buurt en vraag of ze daar ook live ondertiteling hebben. En of ze dat anders kunnen voor jou en andere kunnen organiseren!

Kijk hier voor meer informatie over de tablet en ringleiding in het Theater Amsterdam.

Nienke Oosting is medewerker communicatie en PR bij Stichting Tolknet. 

Foto van Nienke Oosting